Advocaat vreemdelingenrecht doet meer dan asielrecht?!

Advocaat vreemdelingenrecht? Dankzij de advocaat vreemdelingenrecht kon de uit Syrië gevluchte jongen toch blijven en werd hij niet het land uitgezet. De laatste tijd heeft de gemiddelde advocaat vreemdelingenrecht het waarschijnlijk drukker dan vroeger. De stroom asielzoekers, waaronder mogelijk ook veel gelukzoekers, blijft maar doorgaan. De relatie tussen de sociale instellingen, de asielzoekers en een advocaat vreemdelingenrecht is vrijwel altijd goed te noemen, tenslotte staan de sociale instellingen achter de asielzoekers. Een advocaat vreemdelingenrecht, bestaat al lang. Ten tijde van de eerste gastarbeiders kwam het specialisme opzetten, echter vergeleken tegenwoordig was dit minimaal. Het kan nu zelfs gebeuren dat de ene advocaat vreemdelingenrecht iemand doorstuurt naar een collega. Gelukkig voor Mohammed uit Damascus niet. Mohamed was pas 12 jaar en geheel alleen hier aangekomen, na meer dan een jaar onderweg te zijn geweest. Gedurende dat jaar had hij ook zijn laatste stukje familie verloren, de meesten waren in Damascus omgekomen, voordat zijn moeder met zijn drie jaren ouder broer en Mohammed besloten te vluchten. Hun huis was vrijwel geheel verwoest en de overige familieleden waren verdwenen. Een geluk bij een ongeluk was dat ze nog veel contact geld (vrijwel alles in Amerikaanse dollars) hadden, dat had Mohammeds vader, voordat hij verdwenen was, goed verstopt. In Istanboel hadden ze een adres van een Syriër die hun kon helpen naar Europa te gaan, wel moesten ze 2.000 dollar per persoon betalen, maar dat was geen probleem. Mohammed moeder begon de vlucht voor te bereiden, ze hadden niemand meer die hun kon helpen, dus alles moest alleen gedaan worden. Alle noodzakelijke spullen werden verzameld en alles waar een financiële of emotionele waarde aan toegeschreven werd, werd vlakbij de resten van het huis, dichtbij een boom, begraven. Wat meegenomen zou worden, werd zo goed mogelijk in 3-en verdeeld en in zakken en tassen gepropt. Het gespaarde geld werd ook in 3-en verdeeld en in speciale waterdichte zakjes gestopt. Ieder zou zo´n zakje onder de kleren verstoppen. Het plan was om de volgende dag, wanneer het schemerig was, Damascus te voet te verlaten. Nog steeds te voet zouden ze dan richting noorden gaan, zo dicht mogelijk bij de kust. Na 4 dagen lopen, belanden ze in Al-Qusayr. Hier konden ze achter een huis wat bijkomen van de lange gevaarlijke tocht en drinken en proviand inslaan voor de volgende trip. Tot aan Tartous, wijd om Homs heen, konden ze met een auto meerijden (dit ritje koste wel 200 dollar, maar op die manier zouden wel opschieten). De autobestuurder had ervoor gekozen in het donker te rijden. Veilig kwamen ze de volgende dag aan kwamen ze aan in Tartous, aan de kust. Hier was het relatief rustig en veilig en ze verbleven twee dagen in een goedkoop hotelletje om de trip richting Istanboel verder uit te stippelen. Tot aan Latakia, niet zo ver meer van de Turkse grens gingen ze met de bus. Aangekomen in Latakie konden ze geen plaats vinden om te verblijven, ze kochten weer wat proviand en drinken en gingen te voet verder naar de grens met Turkije. Dankzij 500 dollar voor de grensbewaker konden ze “legaal” de grens over, richting Latakia. Het duurde 3 dagen, ze waren een stuk verkeerd gelopen, kwamen ze aan in Latakia. Ze waren doodmoe, maar het was rustig, geen strijd meer. Wel werden ze duidelijk uitgebuit, het goedkope hotelletje vroeg Oktoberfest prijzen. Na twee dagen hadden ze de route tot Istanboel gereed. Ze zouden met de bus gaan via Adana, Karaman, Konya, Afyonkarahisar, Kütahya, Eskisehir, Sakarya en Gebse, om vervolgens in Istanboel aan te komen. De reis duurde 5 dagen, maar in de bussen was het uit te houden en duidelijk beter dan lopen en goedkoper als uitgebuit te worden door een vriendelijke automobilist. Toen ze eindelijk in Istanboel waren, belde Mohammeds moeder de Syriër in de stad, die hun verder naar Europa zou helpen. Hij zou de volgende middag naar hun in het hotelletje komen om de zaken te regelen. Ze zouden per boot overgebracht worden vanuit Yalova richting Griekenland, het doel was een klein gehuchtje iets ten noorden van Tekirdag. Wanneer ze in Yalova waren, moesten ze de Syriër weer bellen voor de volgende instructies. Na de 6.000 dollar te hebben ontvangen, verdween de Syriër. De volgende dag gingen ze met de bus weer een stuk terug naar het zuiden. Twee dagen later kwamen ze aan in Yalova en de moeder van Mohammed belde de Syrier in Istanboel voor de volgende instructies, echter de telefoon werd niet opgenomen. Na twee dagen vergeefs geprobeerd te hebben, was het duidelijk dat ze 6.000 dollar armer waren geworden en niet naar Europa konden. Na een verblijf van ongeveer 2 weken in Yalova zonder enig uitzicht op een oversteek, besloten ze met de bus naar Izmir te gaan, ze hadden gehoord dat daar wel een mogelijkheid was. De busreis duurde 4 dagen en vermoeid kwamen ze in Izmir aan. Ze vonden een klein hotelletje en vandaaruit gingen ze in de oude stad op zoek naar de mogelijkheden. Een kleine week later, ontmoeten ze een Syriër die hun kon helpen, de overtocht koste 1.500 dollar per persoon. Mohammed moeder had een ding geleerd, niet betalen zonder zekerheid, ze hadden nog voldoende geld, maar er was al veel weg ook. Er werd afgesproken dat ze 2 dagen later, laat in de middag, bij het hotelletje zouden worden afgehaald. Dat werd nagekomen, in het oude busje betaalde Mohammeds moeder de 4.500 dollar en ze gingen op weg. Net iets ten noorden van Izmir moesten te uitstappen. Het was al donker geworden. Mohammed stond rechts van het busje toen zijn moeder en broer aan de straatkant uitstapten. Mohammed hoorde een vrachtwagen met hoge snelheid aankomen en toen een knal, zijn moeder, broer en de chauffeur van het busje, die hun ook naar de boot zou brengen, waren overreden door de vrachtwagen. Mohammed was nu helemaal alleen. Hij was zich bewust dat hij niets anders kon doen als terug te lopen naar Izmir, nadat hij de zakjes met geld van de lichamen van zijn moeder en broer had genomen en ze provisorisch had begraven, liep hij richting Izmir. Na 5 weken was het hem gelukt Griekenland te bereiken en na vele omzwervingen was hij eindelijk hier aangekomen. Echter men wilde hem het land uitzetten, zonder advocaat vreemdelingenrecht was dat waarschijnlijk ook gebeurd.